Zasady przewozu zwierząt z Polski na Litwę

Polska i Litwa należą do Unii Europejskiej, dlatego podróż z własnym psem, kotem lub fretką odbywa się według wspólnych przepisów dotyczących niehandlowego przemieszczania zwierząt domowych.

Przy standardowym wyjeździe zwierzę powinno mieć mikroczip, europejski paszport oraz ważne szczepienie przeciwko wściekliźnie. Nie trzeba wykonywać badania poziomu przeciwciał przeciwko wściekliźnie ani uzyskiwać świadectwa zdrowia przeznaczonego dla zwierząt przywożonych spoza UE.

Zasady niehandlowego przemieszczania dotyczą podróży, podczas której nie dochodzi do sprzedaży ani zmiany właściciela zwierzęcia. Od 2026 roku szczegółowe warunki takich podróży reguluje rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2026/131.

1. Dokumenty potrzebne przy wjeździe na Litwę

Pies, kot lub fretka przewożone z Polski na Litwę powinny posiadać:

• paszport UE dla zwierzęcia domowego;

• mikroczip zgodny z wymaganiami unijnymi;

• ważne szczepienie przeciwko wściekliźnie;

• pisemne upoważnienie właściciela, jeśli zwierzę przewozi inna osoba;

• dokumenty potwierdzające udział w wystawie, zawodach lub treningu, jeśli przewożonych jest więcej niż pięć zwierząt.

Litewska Państwowa Służba Żywności i Weterynarii jest organem odpowiedzialnym za stosowanie przepisów dotyczących niehandlowego przemieszczania zwierząt domowych. Przy podróży z innego państwa UE stosuje się zasady unijne, a nie procedurę przeznaczoną dla zwierząt przywożonych z państw trzecich.

Polska książeczka zdrowia nie zastępuje paszportu UE. Może zawierać historię leczenia, odrobaczeń i dodatkowych szczepień, lecz podstawowym dokumentem podczas podróży między państwami członkowskimi pozostaje europejski paszport.

2. Paszport UE dla zwierzęcia

Europejski paszport jest dokumentem identyfikacyjnym przeznaczonym dla psów, kotów i fretek podróżujących pomiędzy państwami UE. W Polsce wystawia go upoważniony lekarz weterynarii.

W paszporcie powinny znajdować się:

• dane właściciela;

• opis zwierzęcia;

• gatunek, rasa, płeć i data urodzenia;

• numer mikroczipu;

• data wszczepienia albo odczytania mikroczipu;

• informacje o szczepieniu przeciwko wściekliźnie;

• dane i podpis lekarza weterynarii.

Paszport może być używany przez całe życie zwierzęcia, o ile wpisy są aktualne, a szczepienie przeciwko wściekliźnie pozostaje ważne. Dokument zawiera również dane kontaktowe właściciela i lekarza, który go wydał.

Przed wyjazdem warto odczytać mikroczip u weterynarza i porównać numer ze wpisem w paszporcie. Pomyłka w jednej cyfrze potrafi zamienić zwykłą kontrolę dokumentów w dłuższe wyjaśnienia.

3. Mikroczip

Pies, kot lub fretka muszą być oznakowane mikroczipem pozwalającym na jednoznaczną identyfikację.

Dopuszczalny jest także czytelny tatuaż, pod warunkiem że został wykonany przed 3 lipca 2011 roku. W przypadku późniejszego znakowania potrzebny jest mikroczip.

Mikroczip należy wszczepić przed szczepieniem przeciwko wściekliźnie albo tego samego dnia — przed podaniem szczepionki.

Jeżeli zwierzę zostało najpierw zaszczepione, a dopiero później zaczipowane, wcześniejsze szczepienie może nie zostać uznane podczas podróży. W takiej sytuacji trzeba zwykle ponownie zaszczepić zwierzę po prawidłowej identyfikacji i rozpocząć wymagany okres oczekiwania.

4. Szczepienie przeciwko wściekliźnie

Przy standardowym wjeździe na Litwę pies, kot lub fretka powinny posiadać ważne szczepienie przeciwko wściekliźnie.

Pierwszą dawkę można podać zwierzęciu, które ukończyło 12 tygodni. Po szczepieniu podstawowym trzeba odczekać co najmniej 21 dni. Podróż jest więc możliwa od 22. dnia po szczepieniu.

Przykład: pierwszą szczepionkę podano 1 czerwca. Standardowy wyjazd na Litwę może odbyć się najwcześniej 22 czerwca.

Jeżeli dawkę przypominającą podano przed końcem ważności poprzedniego szczepienia, nie trzeba ponownie czekać 21 dni.

Gdy wcześniejsze szczepienie wygasło, kolejna dawka może zostać uznana za szczepienie podstawowe. Nawet krótka przerwa w ciągłości ochrony może więc przesunąć termin wyjazdu o trzy tygodnie.

5. Czy Litwa przyjmuje młode zwierzęta bez pełnej ochrony?

Tak. Litwa należy do państw UE, które dopuszczają niehandlowy wjazd młodych psów, kotów i fretek bez zakończonego okresu ochronnego po szczepieniu przeciwko wściekliźnie.

Dotyczy to:

• zwierząt młodszych niż 12 tygodni, które nie zostały jeszcze zaszczepione;

• zwierząt w wieku od 12 do 16 tygodni, które zostały zaszczepione, ale nie minęło jeszcze 21 dni od pierwszej dawki.

Komisja Europejska wskazuje Litwę jako państwo stosujące odstępstwo dla młodych zwierząt zarówno przy przemieszczaniu niehandlowym, jak i w określonych przypadkach przemieszczania w obrębie UE.

Nie oznacza to jednak, że młody szczeniak może pojechać na Litwę bez dokumentów.

6. Warunki przewozu szczeniaka lub kociaka bez ważnego szczepienia

Młode zwierzę bez pełnej ochrony przeciwko wściekliźnie może zostać przewiezione na Litwę, jeżeli:

• jest oznakowane mikroczipem;

• posiada paszport UE;

• towarzyszy mu podpisane oświadczenie właściciela, że od urodzenia do dnia podróży nie miało kontaktu z dzikimi zwierzętami podatnymi na wściekliznę;

albo:

• podróżuje razem z matką, od której jest nadal zależne;

• z paszportu matki wynika, że przed urodzeniem młodych posiadała ważne szczepienie przeciwko wściekliźnie.

Możliwość zastosowania takiego wyjątku wynika z art. 9 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2026/131 oraz decyzji Litwy o przyjmowaniu młodych zwierząt.

Przy takim wyjeździe oświadczenie właściciela nie jest dodatkiem „na wszelki wypadek”. To dokument, na którym opiera się wyjątek od normalnego obowiązku posiadania ważnego szczepienia.

7. Czy potrzebne jest badanie przeciwciał przeciwko wściekliźnie?

Przy bezpośredniej podróży z Polski na Litwę badanie miana przeciwciał przeciwko wściekliźnie nie jest wymagane.

Oba państwa należą do UE. Przy standardowym niehandlowym przewozie wystarczają mikroczip, paszport i ważne szczepienie — z uwzględnieniem opisanego wyjątku dla młodych zwierząt.

Badanie przeciwciał może być potrzebne przy powrocie zwierzęcia z określonego państwa spoza UE. Nie dotyczy zwykłej trasy Polska–Litwa.

8. Leczenie przeciwko Echinococcus multilocularis

Litwa nie wymaga obowiązkowego leczenia psa przeciwko tasiemcowi Echinococcus multilocularis przed przyjazdem z Polski.

Takie leczenie jest wymagane przy podróży do Finlandii, Irlandii, Malty, Norwegii oraz Irlandii Północnej. Litwy nie ma w tym wykazie.

Odrobaczenie może zostać wykonane profilaktycznie po konsultacji z lekarzem weterynarii, ale nie stanowi warunku przekroczenia granicy litewskiej.

9. Kto może przewozić zwierzę?

Najprostszy wariant zakłada, że zwierzę podróżuje razem z właścicielem i pozostaje pod jego bezpośrednią odpowiedzialnością.

Przewóz może wykonać również osoba pisemnie upoważniona przez właściciela. Podróż właściciela powinna być bezpośrednio związana z przewozem zwierzęcia i odbyć się w okresie nie dłuższym niż pięć dni przed podróżą zwierzęcia albo pięć dni po niej.

Przykład: właściciel przyjeżdża do Wilna 10 sierpnia, a pies zostaje dowieziony przez upoważnionego przewoźnika 12 sierpnia. Przy kompletnych dokumentach taki przewóz może nadal mieć charakter niehandlowy.

Jeżeli właściciel w ogóle nie podróżuje albo termin przekracza pięć dni, transport może podlegać przepisom dotyczącym przemieszczania handlowego.

10. Ile zwierząt można przewieźć?

W ramach jednego niehandlowego przemieszczenia można przewozić maksymalnie pięć psów, kotów lub fretek.

Większa liczba jest dopuszczalna, gdy zwierzęta:

• uczestniczą w wystawie, konkursie lub zawodach sportowych;

• jadą na trening związany z takim wydarzeniem;

• spełniają wymagania wiekowe określone w przepisach;

• posiadają dokumenty potwierdzające udział w wydarzeniu.

Bez takiego potwierdzenia przewóz sześciu lub większej liczby zwierząt może zostać zakwalifikowany jako przemieszczanie handlowe.

11. Zwierzę kupione albo adoptowane w Polsce

Jeżeli pies lub kot jedzie na Litwę w celu sprzedaży, adopcji albo przekazania nowemu właścicielowi, nie stosuje się automatycznie uproszczonych zasad prywatnej podróży.

Zmiana właściciela oznacza, że przewóz może podlegać przepisom dotyczącym przemieszczania zwierząt w ramach handlu wewnątrz UE. Komisja Europejska wskazuje, że dotyczy to między innymi zwierząt pochodzących ze schronisk i przeznaczonych do przekazania nowemu opiekunowi.

W zależności od sytuacji mogą być wymagane:

• urzędowe świadectwo zdrowia;

• badanie wykonane przez urzędowego lekarza weterynarii;

• rejestracja miejsca pochodzenia;

• zgłoszenie w systemie TRACES;

• dokumenty hodowcy, fundacji albo schroniska;

• spełnienie wymogów dotyczących profesjonalnego transportu zwierząt.

Jedno zwierzę również może być przewożone handlowo. Liczy się cel podróży, a nie liczba transporterów.

12. Podróż samochodem

Polska graniczy bezpośrednio z Litwą, dlatego najprostsza trasa nie wymaga opuszczania terytorium Unii Europejskiej.

Paszport zwierzęcia należy trzymać w łatwo dostępnym miejscu. Brak stałej kontroli weterynaryjnej na granicy nie oznacza, że dokumentów nie mogą sprawdzić policja, służby weterynaryjne albo inne uprawnione organy.

Pies powinien podróżować:

• w stabilnie zamocowanej klatce;

• w oddzielonej części bagażowej;

• w szelkach połączonych z samochodowym systemem bezpieczeństwa.

Kot powinien znajdować się w zamkniętym transporterze, który nie przesuwa się podczas hamowania.

Na krótkiej trasie łatwo zlekceważyć zabezpieczenie zwierzęcia. Tymczasem nagłe hamowanie przy prędkości 90 km/h nie pyta, czy do granicy zostało pięć kilometrów…

13. Podróż pociągiem lub autobusem

Przepisy weterynaryjne pozostają takie same niezależnie od środka transportu, ale każdy przewoźnik ustala własny regulamin.

Przed zakupem biletu trzeba sprawdzić:

• czy zwierzę potrzebuje osobnego biletu;

• czy wymagany jest transporter;

• czy pies musi mieć kaganiec;

• czy obowiązuje limit masy lub wymiarów;

• czy duży pies może wejść do danego wagonu albo autobusu;

• czy potrzebna jest wcześniejsza rezerwacja.

Paszport UE nie zastępuje biletu ani zgody przewoźnika.

14. Kontrole po przyjeździe na Litwę

Przy podróży z Polski nie trzeba korzystać z punktu wjazdu przeznaczonego dla zwierząt przywożonych z państw trzecich. Litewskie punkty wjazdu i związane z nimi kontrole dotyczą przede wszystkim podróży spoza UE.

Dokumenty mogą jednak sprawdzić:

• litewskie służby weterynaryjne;

• policja;

• przewoźnik;

• obsługa lotniska lub dworca;

• inne uprawnione organy.

Jeżeli zwierzę nie spełnia warunków, dalszy przewóz może zostać wstrzymany. Właściciel może ponieść koszty dodatkowej kontroli, izolacji albo powrotu zwierzęcia.

Przy młodym szczeniaku lub kociaku służby mogą dokładniej sprawdzić paszport, wiek zwierzęcia i oświadczenie dotyczące braku kontaktu z dzikimi zwierzętami.

15. Króliki, gryzonie, ptaki i gady

Europejski paszport opisany w artykule jest przeznaczony wyłącznie dla psów, kotów i fretek. Świnka morska, królik, chomik, ptak czy gad nie otrzymują takiego dokumentu.

Dla pozostałych gatunków mogą obowiązywać przepisy krajowe zależne od rodzaju zwierzęcia oraz aktualnej sytuacji sanitarnej.

Przy gatunkach chronionych mogą być wymagane dokumenty CITES potwierdzające legalne pochodzenie i prawo do przewozu. W przypadku ptaków trzeba również sprawdzić, czy nie wprowadzono czasowych ograniczeń związanych z grypą ptaków.

16. Co sprawdzić przed wyjazdem z Polski?

Przed podróżą należy sprawdzić:

1. Czy mikroczip można prawidłowo odczytać.

2. Czy numer mikroczipu zgadza się z paszportem.

3. Czy szczepienie wykonano po oznakowaniu zwierzęcia.

4. Czy szczepienie przeciwko wściekliźnie jest nadal ważne.

5. Czy po pierwszym szczepieniu minęło co najmniej 21 dni.

6. Czy dane właściciela w paszporcie są aktualne.

7. Czy przewoźnik zaakceptował zwierzę.

8. Czy przewóz ma charakter niehandlowy.

9. Czy przy młodym zwierzęciu przygotowano wymagane oświadczenie.

10. Czy osoba przewożąca zwierzę ma pisemne upoważnienie właściciela.

Trasa Polska–Litwa jest prosta, dopóki zgadzają się daty w paszporcie. Przy szczeniaku bez pełnego szczepienia sprawa wygląda inaczej — Litwa dopuszcza wyjątek, ale dokumenty muszą trzymać się razem od pierwszej do ostatniej strony…