Zasady przewozu zwierząt z Polski do Włoch

Polska i Włochy należą do Unii Europejskiej, dlatego podróż z własnym psem, kotem lub fretką odbywa się według wspólnych przepisów dotyczących niehandlowego przemieszczania zwierząt domowych.

W standardowej sytuacji zwierzę musi mieć mikroczip, ważne szczepienie przeciwko wściekliźnie oraz prawidłowo wypełniony paszport UE. Przy bezpośredniej podróży z Polski do Włoch nie wykonuje się badania poziomu przeciwciał przeciwko wściekliźnie. Nie jest również potrzebne osobne świadectwo zdrowia przeznaczone dla zwierząt przywożonych z państw trzecich.

Od 22 kwietnia 2026 roku szczegółowe warunki niehandlowych podróży z psami, kotami i fretkami określa rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2026/131. Przepisy dotyczą podróży, podczas których nie dochodzi do sprzedaży ani zmiany właściciela zwierzęcia.

1. Dokumenty potrzebne przy wjeździe do Włoch

Pies, kot lub fretka przewożone z Polski do Włoch powinny posiadać:

• paszport UE dla zwierzęcia domowego;

• mikroczip zgodny z wymaganiami unijnymi;

• ważne szczepienie przeciwko wściekliźnie;

• pisemne upoważnienie właściciela, jeżeli zwierzę przewozi inna osoba;

• dokumenty potwierdzające udział w wystawie, konkursie lub zawodach, jeśli przewożonych jest więcej niż pięć zwierząt.

Włoskie Ministerstwo Zdrowia rozróżnia przyjazd zwierząt z państw UE i państw trzecich. Przy przemieszczaniu z Polski stosuje się zasady wewnątrzunijne — bez odprawy przeznaczonej dla zwierząt przywożonych spoza Unii.

Polska książeczka zdrowia nie zastępuje paszportu UE. Może zawierać historię leczenia i dodatkowych szczepień, ale podstawowym dokumentem podróży pozostaje europejski paszport.

2. Paszport UE dla zwierzęcia

Paszport UE wydaje upoważniony lekarz weterynarii. Dokument jest przeznaczony dla psów, kotów i fretek podróżujących między państwami członkowskimi.

W paszporcie powinny znajdować się:

• dane właściciela;

• opis zwierzęcia;

• gatunek, rasa, płeć i data urodzenia;

• numer mikroczipu;

• data wszczepienia albo odczytu mikroczipu;

• dane dotyczące szczepienia przeciwko wściekliźnie;

• podpis i dane lekarza weterynarii.

Paszport może być używany przez całe życie zwierzęcia, o ile wpisy pozostają aktualne, a szczepienie przeciwko wściekliźnie nie wygasło. Jest on podstawowym dokumentem przy podróżach z psem, kotem lub fretką pomiędzy krajami UE.

Przed wyjazdem warto poprosić weterynarza o odczytanie mikroczipu. Numer ze skanera musi dokładnie odpowiadać numerowi wpisanemu w paszporcie. Jeden błędny znak potrafi zatrzymać podróż na dłużej niż brak kilku nieobowiązkowych pieczątek.

3. Mikroczip

Zwierzę musi być oznakowane mikroczipem spełniającym wymagania techniczne UE.

Dopuszczalny jest również czytelny tatuaż, jeżeli został wykonany przed 3 lipca 2011 roku. W przypadku nowszej identyfikacji wymagany jest mikroczip.

Kolejność zabiegów ma znaczenie. Mikroczip powinien zostać wszczepiony przed szczepieniem przeciwko wściekliźnie albo tego samego dnia — ale przed podaniem szczepionki.

Jeżeli zwierzę najpierw zaszczepiono, a dopiero później zaczipowano, wcześniejsze szczepienie może nie zostać uznane podczas podróży. W takiej sytuacji zwykle trzeba ponownie zaszczepić zwierzę po identyfikacji i odczekać wymagany okres.

Polski Główny Inspektorat Weterynarii również wskazuje mikroczip jako podstawową metodę identyfikacji psa, kota lub fretki podróżujących po Unii.

4. Szczepienie przeciwko wściekliźnie

Pies, kot lub fretka muszą posiadać ważne szczepienie przeciwko wściekliźnie.

Pierwszą szczepionkę można podać zwierzęciu, które ukończyło 12 tygodni. Po szczepieniu podstawowym trzeba odczekać co najmniej 21 dni. Podróż jest dozwolona od 22. dnia po szczepieniu.

Przykład: jeżeli pierwsze szczepienie wykonano 1 czerwca, wyjazd do Włoch jest możliwy najwcześniej 22 czerwca.

Przy dawce przypominającej nie trzeba ponownie czekać 21 dni, o ile została podana przed upływem terminu ważności wcześniejszego szczepienia.

Gdy szczepienie wygasło, kolejna dawka może zostać potraktowana jako szczepienie podstawowe. Nawet jednodniowa przerwa może oznaczać konieczność ponownego odczekania trzech tygodni.

Termin ważności wynika z dokumentacji konkretnej szczepionki i wpisu lekarza weterynarii. Może wynosić rok, dwa albo trzy lata — nie każda szczepionka wymaga corocznego podania.

5. Minimalny wiek szczeniaka lub kociaka

Włochy nie zezwalają na standardowy wjazd młodych psów, kotów i fretek, które nie mają jeszcze pełnej ochrony przeciwko wściekliźnie.

Nie można więc przywieźć do Włoch:

• zwierzęcia młodszego niż 12 tygodni, które nie zostało zaszczepione;

• zwierzęcia zaszczepionego po raz pierwszy, jeżeli nie minęło jeszcze 21 dni od szczepienia.

Komisja Europejska wskazuje Włochy jako państwo, które nie stosuje odstępstwa dla młodych zwierząt bez zakończonego okresu poszczepiennego. Potwierdza to również włoskie Ministerstwo Zdrowia.

W praktyce najmłodszy szczeniak lub kociak, który może legalnie wjechać z Polski do Włoch, ma około 15 tygodni.

6. Czy potrzebne jest badanie poziomu przeciwciał?

Przy bezpośredniej podróży z Polski do Włoch badanie miana przeciwciał przeciwko wściekliźnie nie jest wymagane.

Oba państwa należą do UE, dlatego wystarczają mikroczip, ważne szczepienie i paszport europejski. Badanie przeciwciał stosuje się głównie przy przywozie lub powrocie zwierzęcia z określonych państw spoza Unii.

Jeżeli zwierzę wcześniej przebywało w państwie trzecim i przez Polskę jedynie wraca do Włoch, trzeba sprawdzić wymagania obowiązujące dla kraju, z którego faktycznie wróciło na teren UE.

7. Czy potrzebne jest odrobaczenie przeciwko Echinococcus?

Włochy nie wymagają obowiązkowego leczenia psa przeciwko pasożytowi Echinococcus multilocularis przed przyjazdem z Polski.

Obowiązek takiego leczenia dotyczy podróży do Finlandii, Irlandii, Malty, Norwegii oraz Irlandii Północnej. Włoch nie ma na tej liście.

Odrobaczenie, zabezpieczenie przeciwko kleszczom i ochrona przed komarami nadal mają sens profilaktyczny. W cieplejszych regionach Włoch występują pasożyty i choroby przenoszone przez owady, z którymi zwierzę może nie mieć kontaktu w Polsce. Termin oraz preparat powinien dobrać lekarz weterynarii.

8. Kto może przewozić zwierzę?

Najprostszy wariant zakłada, że zwierzę podróżuje razem ze swoim właścicielem i pozostaje pod jego odpowiedzialnością.

Przewóz może wykonać również osoba posiadająca pisemne upoważnienie właściciela. Podróż właściciela musi być bezpośrednio związana z podróżą zwierzęcia i odbyć się w okresie do pięciu dni przed jego przewozem albo do pięciu dni po nim.

Przykład: właściciel przylatuje do Rzymu 10 sierpnia, a pies zostaje dowieziony przez upoważnionego przewoźnika 12 sierpnia. Przy prawidłowych dokumentach taki przewóz może zachować charakter niehandlowy.

Jeżeli właściciel nie podróżuje albo odstęp przekracza dopuszczalny okres, transport może zostać zakwalifikowany według przepisów dotyczących handlowego przemieszczania zwierząt.

9. Ile zwierząt można przewieźć?

W ramach jednego niehandlowego przemieszczenia można przewozić maksymalnie pięć psów, kotów lub fretek w jednym pojeździe.

Większa liczba jest dopuszczalna, gdy zwierzęta:

• mają więcej niż sześć miesięcy;

• uczestniczą w wystawie, konkursie albo zawodach sportowych;

• jadą na trening związany z takim wydarzeniem;

• posiadają dokumenty potwierdzające udział.

Włoskie Ministerstwo Zdrowia również wskazuje limit pięciu zwierząt oraz wyjątek dotyczący wystaw, zawodów i wydarzeń sportowych.

Sześć szczeniąt przewożonych jednym busem bez dokumentów wystawowych może zostać potraktowanych jako transport handlowy — nawet gdy kierowca deklaruje, że każde zwierzę należy do innego członka rodziny.

10. Zwierzę kupione albo adoptowane w Polsce

Jeżeli pies lub kot jest przewożony do Włoch w celu sprzedaży, adopcji albo przekazania nowemu właścicielowi, nie stosuje się automatycznie uproszczonych zasad prywatnej podróży.

Włoskie Ministerstwo Zdrowia wyraźnie rozróżnia podróże z własnym zwierzęciem od przewozów związanych ze sprzedażą, adopcją lub zmianą własności. Takie przypadki podlegają procedurom dotyczącym przemieszczania handlowego.

W zależności od sytuacji mogą być wymagane:

• urzędowe świadectwo zdrowia;

• badanie wykonane przez urzędowego lekarza weterynarii;

• rejestracja miejsca pochodzenia zwierzęcia;

• zgłoszenie transportu w systemie TRACES;

• dokumenty sprzedawcy, hodowcy, fundacji albo schroniska;

• spełnienie wymagań dotyczących profesjonalnego transportu zwierząt.

Jedno zwierzę również może być przewożone handlowo. Liczy się cel podróży i zmiana właściciela, a nie tylko liczba psów czy kotów w samochodzie.

11. Podróż samochodem

Najczęstsza trasa z Polski do północnych Włoch prowadzi przez Czechy i Austrię albo przez Niemcy, Austrię i przełęcze alpejskie. Wszystkie te państwa należą do UE, więc podstawowe zasady weterynaryjne pozostają takie same.

We Włoszech sposób przewozu zwierząt reguluje art. 169 włoskiego kodeksu drogowego. Zwierzę nie może przeszkadzać kierowcy ani stwarzać zagrożenia podczas jazdy. Przewóz więcej niż jednego zwierzęcia wymaga zastosowania klatki, transportera albo trwałej przegrody oddzielającej przestrzeń dla zwierząt od miejsca kierowcy.

Pies powinien podróżować:

• w odpowiednio zamocowanej klatce;

• w zabezpieczonej części bagażowej oddzielonej kratą;

• w dobrze dopasowanych szelkach połączonych z systemem samochodowym.

Kot powinien znajdować się w zamkniętym transporterze ustawionym stabilnie na podłodze lub odpowiednio zamocowanym.

Przy trasie liczącej kilkanaście godzin postoje trzeba zaplanować wcześniej. Latem temperatura we wnętrzu samochodu rośnie błyskawicznie, szczególnie po przekroczeniu Alp…

12. Podróż pociągiem lub autobusem

Przepisy weterynaryjne UE pozostają takie same niezależnie od środka transportu, ale każdy przewoźnik ustala własne warunki.

Przed zakupem biletu należy sprawdzić:

• czy zwierzę potrzebuje osobnego biletu;

• czy wymagany jest transporter;

• czy pies musi mieć kaganiec;

• czy obowiązuje limit wagi;

• czy duży pies może wejść do danego wagonu;

• czy potrzebna jest wcześniejsza rezerwacja.

Małe zwierzę w zamkniętym transporterze zwykle podróżuje na innych warunkach niż duży pies prowadzony na smyczy. Paszport UE nie zastępuje biletu ani zgody przewoźnika.

13. Podróż samolotem

Linie lotnicze stosują własne zasady przewozu zwierząt.

Mogą określać:

• maksymalną wagę zwierzęcia z transporterem;

• wymiary transportera;

• możliwość przewozu w kabinie;

• warunki przewozu w luku bagażowym;

• ograniczenia dotyczące ras brachycefalicznych;

• liczbę zwierząt dopuszczonych na jeden rejs.

Miejsce dla psa lub kota trzeba potwierdzić przed podróżą. Sam bilet pasażera nie oznacza, że przewoźnik przyjął zgłoszenie zwierzęcia.

Linia lotnicza może poprosić o dodatkowe zaświadczenie weterynaryjne. Jest to warunek przewozu ustalony przez konkretną firmę, a nie podstawowy wymóg wjazdu do Włoch z Polski. Włoskie Ministerstwo Zdrowia zaleca wcześniejsze sprawdzenie regulaminu linii, kolei lub przewoźnika promowego.

14. Kontrole po przyjeździe do Włoch

Przy podróży z Polski nie trzeba korzystać z weterynaryjnego punktu kontroli granicznej przeznaczonego dla zwierząt przybywających z państw trzecich.

Dokumenty mogą jednak sprawdzić:

• policja;

• właściwe służby weterynaryjne;

• obsługa lotniska;

• przewoźnik;

• inne uprawnione organy.

Brak regularnej kontroli na granicy nie zwalnia z posiadania paszportu i ważnego szczepienia. Jeżeli zwierzę nie spełnia wymagań, właściwy organ może wstrzymać dalszy przewóz, zarządzić izolację albo nakazać powrót zwierzęcia. Koszty ponosi właściciel.

15. Rejestracja psa podczas dłuższego pobytu

Przy krótkiej podróży turystycznej polski mikroczip i paszport UE wystarczają do potwierdzenia tożsamości psa.

Przy przeprowadzce lub dłuższym pobycie mogą pojawić się obowiązki związane z regionalnym rejestrem zwierząt. We Włoszech systemy rejestracji psów są prowadzone przez właściwe służby regionalne, dlatego procedura zależy od miejsca zamieszkania.

Osoba przeprowadzająca się na stałe powinna skontaktować się z lokalną służbą weterynaryjną ASL i sprawdzić termin zgłoszenia psa. Sam fakt, że mikroczip figuruje w polskiej bazie, nie zawsze zamyka sprawę lokalnej rejestracji.

16. Króliki, gryzonie, ptaki i gady

Europejski paszport opisany w tym artykule dotyczy psów, kotów i fretek.

Króliki, chomiki, świnki morskie, ptaki ozdobne, gady i płazy podlegają innym zasadom. W przypadku tych gatunków państwa UE mogą stosować wymagania krajowe, a warunki mogą zależeć od aktualnej sytuacji sanitarnej.

Przy gatunkach chronionych mogą być potrzebne dokumenty CITES potwierdzające legalne pochodzenie zwierzęcia i prawo do jego przewozu.

W przypadku ptaków trzeba dodatkowo sprawdzić, czy nie wprowadzono czasowych ograniczeń związanych z grypą ptaków.

17. Co sprawdzić przed wyjazdem z Polski?

Na kilka dni przed podróżą należy sprawdzić:

1. Czy mikroczip można prawidłowo odczytać.

2. Czy numer mikroczipu zgadza się z wpisem w paszporcie.

3. Czy szczepienie wykonano po oznakowaniu zwierzęcia.

4. Czy szczepienie przeciwko wściekliźnie jest nadal ważne.

5. Czy od pierwszego szczepienia minęło co najmniej 21 dni.

6. Czy dane właściciela w paszporcie są aktualne.

7. Czy przewoźnik potwierdził miejsce dla zwierzęcia.

8. Czy właściciel podróżuje razem ze zwierzęciem lub w dopuszczalnym terminie.

9. Czy przewóz nie wiąże się ze sprzedażą, adopcją albo zmianą właściciela.

10. Czy transporter lub zabezpieczenie samochodowe spełnia włoskie zasady ruchu drogowego.

Najczęstszy problem wygląda niepozornie: szczepienie jest ważne medycznie, ale zostało wykonane dzień przed wszczepieniem mikroczipu. Na granicy przepis czyta daty, nie intencje właściciela…