Zasady przewozu zwierząt z Polski do Francji

Polska i Francja należą do Unii Europejskiej. Podróż z własnym psem, kotem lub fretką odbywa się więc według unijnych przepisów dotyczących niehandlowego przemieszczania zwierząt domowych.

W typowej sytuacji zwierzę musi mieć mikroczip, ważne szczepienie przeciwko wściekliźnie oraz paszport UE. Przy bezpośredniej podróży z Polski nie wykonuje się badania poziomu przeciwciał przeciwko wściekliźnie. Nie trzeba również uzyskiwać osobnego świadectwa zdrowia przeznaczonego dla zwierząt przywożonych spoza Unii.

Od 2026 roku szczegółowe warunki takich podróży określa rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2026/131. Przepisy dotyczą przewozu, który nie wiąże się ze sprzedażą ani zmianą właściciela zwierzęcia.

1. Dokumenty potrzebne przy wjeździe do Francji

Pies, kot lub fretka przewożone z Polski do Francji powinny posiadać:

• paszport UE dla zwierzęcia domowego;

• mikroczip zgodny z wymaganiami unijnymi;

• ważne szczepienie przeciwko wściekliźnie;

• pisemne upoważnienie właściciela, jeśli zwierzę przewozi inna osoba;

• dokument potwierdzający udział w wystawie, zawodach lub treningu, jeśli przewożonych jest więcej niż pięć zwierząt.

Francuskie Ministerstwo Rolnictwa wskazuje, że przy przyjeździe z innego państwa UE zwierzę musi być prawidłowo zidentyfikowane, zaszczepione przeciwko wściekliźnie i posiadać europejski paszport.

Polska książeczka zdrowia nie zastępuje paszportu UE. Może zawierać historię leczenia i szczepień, ale podczas podróży międzynarodowej podstawowym dokumentem jest paszport wydany przez upoważnionego lekarza weterynarii.

2. Paszport UE dla zwierzęcia

Paszport UE jest wydawany psom, kotom i fretkom. Dokument zawiera dane właściciela, opis zwierzęcia, numer mikroczipu oraz informacje o szczepieniu przeciwko wściekliźnie.

W paszporcie powinny znajdować się:

• imię i dane kontaktowe właściciela;

• gatunek, rasa, płeć i data urodzenia zwierzęcia;

• numer mikroczipu;

• data wszczepienia lub odczytu mikroczipu;

• nazwa szczepionki przeciwko wściekliźnie;

• data podania i termin ważności szczepienia;

• podpis oraz dane lekarza weterynarii.

Paszport nie ma jednej daty końcowej. Zachowuje ważność, dopóki wpisy są aktualne, a szczepienie przeciwko wściekliźnie nie wygasło. Europejski paszport jest przeznaczony dla właścicieli zwierząt mieszkających w UE i umożliwia podróżowanie między państwami członkowskimi.

Przed wyjazdem warto poprosić weterynarza o odczytanie mikroczipu. Numer ze skanera musi być identyczny z numerem wpisanym w paszporcie — znak po znaku.

3. Mikroczip

Zwierzę musi być oznakowane mikroczipem spełniającym unijne wymagania techniczne.

Akceptowany jest także czytelny tatuaż, jeżeli został wykonany przed 3 lipca 2011 roku. W przypadku nowszej identyfikacji wymagany jest mikroczip.

Kolejność ma znaczenie. Mikroczip należy wszczepić przed szczepieniem przeciwko wściekliźnie albo tego samego dnia — ale przed podaniem szczepionki.

Jeśli zwierzę zostało najpierw zaszczepione, a dopiero później zaczipowane, szczepienie może nie zostać uznane do celów podróży. Zwykle trzeba wtedy wykonać ponowne szczepienie po identyfikacji i rozpocząć wymagany okres oczekiwania.

Właściciel odpowiada również za to, aby mikroczip był możliwy do odczytania. Gdy zastosowany został nietypowy chip, który nie współpracuje ze standardowym skanerem, może być konieczne posiadanie własnego czytnika.

4. Szczepienie przeciwko wściekliźnie

Przy wjeździe do Francji pies, kot lub fretka muszą mieć ważne szczepienie przeciwko wściekliźnie.

Pierwszą szczepionkę można podać zwierzęciu, które ukończyło 12 tygodni. Po szczepieniu podstawowym trzeba odczekać co najmniej 21 dni. Podróż jest możliwa od 22. dnia po szczepieniu.

Przykład: jeśli pierwszą szczepionkę podano 1 czerwca, zwierzę może wyruszyć do Francji najwcześniej 22 czerwca.

Przy szczepieniu przypominającym nowy okres oczekiwania nie jest potrzebny, o ile dawkę podano przed upływem terminu ważności poprzedniego szczepienia.

Jeżeli szczepienie wygasło, kolejna dawka może zostać potraktowana jako szczepienie podstawowe. Wtedy ponownie obowiązuje 21 dni oczekiwania. Jeden dzień przerwy w ciągłości szczepienia potrafi przesunąć cały wyjazd o trzy tygodnie.

5. Minimalny wiek szczeniaka lub kociaka

Francja nie zezwala na standardowy wjazd młodych psów, kotów i fretek, które nie zostały jeszcze w pełni uodpornione przeciwko wściekliźnie.

Nie można więc przewieźć do Francji:

• zwierzęcia młodszego niż 12 tygodni, które nie zostało zaszczepione;

• zwierzęcia zaszczepionego po raz pierwszy, jeśli nie minęło jeszcze 21 dni od szczepienia.

Komisja Europejska oznacza Francję jako państwo, które nie stosuje odstępstwa dla młodych zwierząt bez zakończonego okresu ochronnego.

W praktyce szczeniak lub kociak może wjechać do Francji najwcześniej w wieku około 15 tygodni — pod warunkiem że mikroczip i szczepienie zostały wykonane prawidłowo.

6. Czy potrzebne jest badanie przeciwciał przeciwko wściekliźnie?

Przy bezpośredniej podróży z Polski do Francji badanie miana przeciwciał przeciwko wściekliźnie nie jest wymagane.

Badanie dotyczy przede wszystkim przywozu zwierząt z określonych państw spoza UE. Podczas podróży między dwoma państwami członkowskimi wystarczają mikroczip, ważne szczepienie i paszport UE.

Sytuacja wygląda inaczej, jeśli zwierzę wcześniej przebywało poza Unią i dopiero przez Polskę trafia do Francji. Wtedy trzeba sprawdzić wymagania dla kraju, z którego faktycznie wracało na terytorium UE.

7. Leczenie przeciwko Echinococcus multilocularis

Francja nie wymaga obowiązkowego leczenia psa przeciwko tasiemcowi Echinococcus multilocularis przed przyjazdem z Polski.

Takie leczenie jest wymagane przy podróży do Finlandii, Irlandii, Malty, Norwegii oraz Irlandii Północnej. Francji nie ma na tej liście.

Odrobaczenie może być wykonane profilaktycznie po konsultacji z lekarzem weterynarii. Nie stanowi jednak warunku wjazdu do Francji.

8. Kto może przewozić zwierzę?

Najprostszy wariant zakłada, że zwierzę podróżuje razem z właścicielem.

Przewóz może wykonać również osoba posiadająca pisemne upoważnienie właściciela. Podróż właściciela musi pozostawać bezpośrednio związana z przewozem zwierzęcia i odbyć się w okresie do pięciu dni przed jego podróżą albo do pięciu dni po niej.

Przykład: właściciel przyjeżdża do Francji 10 sierpnia, a pies zostaje dowieziony przez upoważnionego przewoźnika 12 sierpnia. Przy prawidłowych dokumentach taki przewóz może nadal zostać uznany za niehandlowy.

Jeśli właściciel nie podróżuje albo różnica między podróżami przekracza dopuszczalny termin, przewóz może podlegać przepisom dotyczącym przemieszczania handlowego.

9. Ile zwierząt można przewieźć?

W ramach zwykłego niehandlowego przemieszczania można przewieźć maksymalnie pięć psów, kotów lub fretek w jednym pojeździe.

Większa liczba jest dopuszczalna w związku z udziałem zwierząt w:

• wystawie;

• konkursie;

• zawodach sportowych;

• treningu przed takim wydarzeniem.

Właściciel powinien mieć dokument potwierdzający udział zwierząt, a same zwierzęta muszą spełniać warunki wiekowe określone w przepisach.

Sześć podobnych szczeniąt jadących jednym samochodem bez dokumentów wystawowych może zostać potraktowanych jako transport handlowy. Deklaracja, że wszystkie są „zwierzętami rodzinnymi”, raczej nie zamknie sprawy.

10. Zwierzę kupione albo adoptowane w Polsce

Przewóz psa lub kota do nowego właściciela nie jest zwykłą podróżą turystyczną z własnym zwierzęciem.

Jeśli zwierzę zostało kupione, adoptowane albo przekazane osobie mieszkającej we Francji, dochodzi do zmiany właściciela. Mogą wtedy obowiązywać przepisy dotyczące handlowego przemieszczania zwierząt w UE.

W zależności od sytuacji mogą być wymagane:

• urzędowe świadectwo zdrowia;

• badanie przeprowadzone przez urzędowego lekarza weterynarii;

• rejestracja miejsca pochodzenia;

• zgłoszenie w systemie TRACES;

• dokumenty dotyczące sprzedawcy, fundacji lub schroniska;

• spełnienie zasad profesjonalnego transportu zwierząt.

Rozporządzenie 2026/131 dotyczy przewozów, podczas których nie dochodzi do sprzedaży ani przekazania własności.

11. Psy pierwszej kategorii — zakaz wwozu do Francji

Francja stosuje osobne, surowe przepisy wobec psów uznawanych za niebezpieczne.

Wwóz oraz tranzyt przez Francję psów pierwszej kategorii są zabronione. Francuskie Ministerstwo Rolnictwa wskazuje, że zakaz wynika z art. L.211-15 francuskiego kodeksu rolnego.

Do pierwszej kategorii zalicza się psy bez uznanego rodowodu, które budową przypominają między innymi:

• American Staffordshire Terrier lub pit bull;

• Mastiff lub boerboel;

• Tosa.

O klasyfikacji nie decyduje wyłącznie nazwa rasy wpisana w polskim dokumencie. Znaczenie może mieć wygląd, budowa ciała i posiadanie rodowodu uznawanego przez właściwą organizację kynologiczną.

Zakaz może dotyczyć również przejazdu tranzytowego przez Francję w drodze do Hiszpanii czy Portugalii. Przy psie przypominającym rasę objętą ograniczeniami dokumenty trzeba sprawdzić przed zaplanowaniem trasy.

12. Psy drugiej kategorii

Psy drugiej kategorii mogą przebywać we Francji, ale podlegają dodatkowym obowiązkom.

Do tej grupy zalicza się określone psy rasowe, między innymi American Staffordshire Terrier, Rottweiler i Tosa, a także niektóre psy przypominające rottweilera.

Na terenie Francji mogą obowiązywać wymagania dotyczące:

• prowadzenia psa na smyczy przez osobę pełnoletnią;

• stosowania kagańca;

• posiadania ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej;

• dokumentów dotyczących pochodzenia psa;

• oceny zachowania;

• pozwolenia na posiadanie psa tej kategorii.

Psy pierwszej i drugiej kategorii muszą być na drogach publicznych prowadzone na smyczy i w kagańcu przez osobę pełnoletnią. Psy pierwszej kategorii nie mogą korzystać z transportu publicznego ani wchodzić do wielu miejsc dostępnych publicznie.

13. Podróż samochodem

Najczęstsza trasa z Polski do Francji prowadzi przez Niemcy. Przy przejeździe przez państwa UE podstawowe wymagania weterynaryjne pozostają takie same.

Paszport zwierzęcia warto trzymać w łatwo dostępnym miejscu. Dokument schowany na dnie bagażnika trudno pokazać podczas kontroli drogowej.

Pies powinien podróżować w klatce, zabezpieczonej części bagażowej albo w szelkach połączonych z samochodowym systemem mocowania. Kot najbezpieczniej podróżuje w zamkniętym transporterze.

Przy trasie liczącej 1200–2000 kilometrów postoje trzeba zaplanować wcześniej. Latem wnętrze samochodu nagrzewa się w kilka minut — uchylona szyba niewiele tu zmienia.

14. Podróż pociągiem lub autobusem

Przepisy weterynaryjne UE są takie same niezależnie od środka transportu, lecz każdy przewoźnik ustala własne warunki.

Przed zakupem biletu należy sprawdzić:

• czy zwierzę potrzebuje biletu;

• czy wymagany jest transporter;

• czy pies musi mieć kaganiec;

• czy obowiązuje limit wagi;

• czy duży pies może wejść do danego wagonu lub autobusu;

• czy konieczna jest wcześniejsza rezerwacja.

W przypadku psa zaliczanego we Francji do drugiej kategorii trzeba uwzględnić również francuskie przepisy dotyczące kagańca i smyczy.

15. Podróż samolotem

Linie lotnicze stosują własne zasady przewozu zwierząt. Mogą ustalać:

• dopuszczalną wagę zwierzęcia i transportera;

• maksymalne wymiary transportera;

• możliwość przewozu w kabinie;

• warunki podróży w luku bagażowym;

• ograniczenia dotyczące ras brachycefalicznych;

• limit zwierząt na jednym rejsie.

Miejsce dla psa lub kota trzeba potwierdzić przed podróżą. Bilet właściciela nie oznacza automatycznej zgody na przewóz zwierzęcia.

Przewoźnik może poprosić o dodatkowe zaświadczenie o stanie zdrowia. Jest to wymóg konkretnej firmy, a nie podstawowy warunek wjazdu do Francji z Polski.

16. Kontrola dokumentów we Francji

Przy podróży z Polski nie trzeba korzystać z weterynaryjnego punktu kontroli granicznej przeznaczonego dla zwierząt przywożonych z państw trzecich.

Dokumenty mogą jednak sprawdzić:

• policja;

• służby celne;

• francuskie służby weterynaryjne;

• pracownicy lotniska;

• przewoźnik.

Jeżeli zwierzę nie spełnia wymagań, właściwy organ może zakazać dalszego przemieszczania, skierować je na izolację albo nakazać powrót. Koszty ponosi właściciel.

Brak stałych kontroli na granicy polsko-niemieckiej czy niemiecko-francuskiej nie zwalnia z posiadania dokumentów.

17. Króliki, gryzonie, ptaki i gady

Europejski paszport opisany w tym artykule dotyczy psów, kotów i fretek.

Przy podróży z królikiem, chomikiem, świnką morską, ptakiem ozdobnym, gadem lub płazem trzeba sprawdzić francuskie przepisy dla konkretnego gatunku. Państwa UE mogą stosować własne wymagania wobec zwierząt, których nie obejmują jednolite zasady dotyczące wścieklizny.

Francuskie władze zalecają, aby dla innych zwierząt domowych przed przyjazdem uzyskać zaświadczenie weterynaryjne potwierdzające dobry stan zdrowia. Przy gatunkach chronionych mogą być potrzebne dokumenty CITES.

18. Co sprawdzić przed wyjazdem z Polski?

Na kilka dni przed podróżą warto sprawdzić:

1. Czy mikroczip można odczytać.

2. Czy numer mikroczipu zgadza się z paszportem.

3. Czy szczepienie wykonano po zaczipowaniu.

4. Czy szczepienie przeciwko wściekliźnie nie wygasło.

5. Czy od pierwszego szczepienia minęło co najmniej 21 dni.

6. Czy dane właściciela są wpisane i podpisane.

7. Czy przewoźnik zaakceptował zwierzę.

8. Czy przewóz ma charakter niehandlowy.

9. Czy pies nie należy do francuskiej pierwszej kategorii.

10. Czy przy psie drugiej kategorii przygotowano wymagane dokumenty i zabezpieczenia.

Przy podróży do Francji największe ryzyko dotyczy dwóch rzeczy: nieważnego szczepienia oraz psa, którego francuskie służby mogą zakwalifikować do pierwszej kategorii. Tego drugiego nie naprawi dodatkowa pieczątka w paszporcie…